Wanneer een browser een webpagina weergeeft, werken tientallen fysieke en logische systemen samen in enkele milliseconden. Begrijpen hoe het internet werkt, betekent verder kijken dan het scherm: onderzeese kabels, routeringsprotocollen, servers verspreid over verschillende continenten. De verdeling van het wereldwijde verkeer is de afgelopen jaren veranderd, en recente gegevens tonen aan dat de meerderheid van de stromen niet eens meer van menselijke gebruikers afkomstig is.
Verdeling van het wereldwijde internetverkeer: wie verbruikt echt de bandbreedte
| Type verkeer | Geschatte aandeel in 2024 | Geschatte aandeel in 2025 |
|---|---|---|
| Content- en cloudnetwerken (Google, Meta, AWS, enz.) | 73 % van de internationale bandbreedte | Ongeveer 75 % |
| Geautomatiseerd webverkeer (bots) | 51 % van het totale webverkeer | 53 % van het totale webverkeer |
| Waaronder kwaadaardige bots | 37 % | 40 % |
| HTTPS-verkeer met post-kwantum sleuteluitwisseling | Ongeveer 2 % (maart 2024) | Ongeveer 52 % (eind 2025) |
Deze gegevens, afkomstig van TeleGeography, de rapporten van Thales/Imperva en Akamai, schetsen een internetnetwerk waarvan de structuur afwijkt van het beeld van een ruimte waar miljoenen individuen vrij rondzwerven. De grote aanbieders van content en cloud concentreren drie kwart van de internationale doorvoer. Geautomatiseerd verkeer overtreft nu het menselijke verkeer.
Om meer te leren over de werking van internet op CGI Network, moet je deze verhoudingen in gedachten houden: ze bepalen hoe de protocollen, routering en fysieke infrastructuren zijn ontworpen.
Onderzeese kabels en fysieke topologie van het netwerk
Internet steunt op een netwerk van glasvezelkabels die op de bodem van de oceanen zijn gelegd. Hun diameter is vergelijkbaar met die van een tuinslang, maar hun totale lengte overschrijdt een miljoen kilometer. Deze infrastructuur zorgt voor de gegevensoverdracht tussen continenten.
Geografische kwetsbaarheidspunten
De kabels convergeren naar knelpunten: Straat van Malakka, Rode Zee, Oostzee, benaderingen van Taiwan. Recente incidenten, waaronder onderbrekingen in de Oostzee, herinneren eraan dat de fysieke topologie kwetsbaar blijft.
- In de Oostzee zijn sinds 2023 verschillende gevallen van schade aan onderzeese kabels gedocumenteerd, sommige toegeschreven aan scheepsankers, andere worden onderzocht op sabotage.
- In Kameroen hebben onderbrekingen van de aardse glasvezel blootgelegd hoe afhankelijk sommige Afrikaanse landen zijn van een beperkt aantal verbindingen.
De redundantie van het netwerk, vaak gepresenteerd als een erfgoed van het oorspronkelijke militaire ontwerp, bereikt zijn grenzen wanneer meerdere verbindingen tegelijkertijd in hetzelfde gebied uitvallen. Het routeren van gegevens naar alternatieve paden werkt, maar met een merkbare verslechtering van de doorvoer en latentie.
Communicatieprotocollen: hoe gegevens circuleren
Elk apparaat dat met internet is verbonden, gebruikt een IP-adres om op het netwerk te worden geïdentificeerd. De TCP/IP-protocollen splitsen gegevens in pakketten, sturen ze via verschillende routes en voegen ze vervolgens weer samen op de bestemming. Dit routeringsmechanisme is de kern van de werking van het internet.
Post-kwantum encryptie en evolutie van HTTPS-protocollen
Akamai meldt dat het aandeel van het menselijke HTTPS-verkeer dat is beschermd door een hybride post-kwantum sleuteluitwisseling is gestegen van 2 % naar 52 % tussen maart 2024 en eind 2025. Deze overgang, uitgevoerd zonder dat de meeste gebruikers het opmerken, verandert de beveiligingslaag van de transmissieprotocollen.
De overstap naar post-kwantum encryptie is een reactie op een specifieke bedreiging: kwantumcomputers die in staat zijn om de huidige algoritmen te kraken. Browsers en servers nemen hybride sleuteluitwisselingen aan die een klassiek algoritme combineren met een algoritme dat bestand is tegen kwantumaanvallen. De overgang vindt plaats aan de server- en browserzijde, zonder actie van de gebruiker.
Bots en geautomatiseerd verkeer: de verborgen kant van de dagelijkse verbinding
De rapporten van Thales/Imperva geven aan dat 53 % van het webverkeer in 2025 afkomstig was van geautomatiseerde software. Onder hen vertegenwoordigden kwaadaardige bots 40 % van het totale verkeer, tegen 37 % een jaar eerder.
Dit betekent dat één op de twee verzoeken die door een webserver worden verwerkt, niet overeenkomt met een mens die een pagina bekijkt. De indexeringsrobots van zoekmachines, prijs-scrapers, kunstmatige intelligentietools die trainingsgegevens verzamelen en aanvalsbots (credential stuffing, DDoS) nemen een steeds groter deel van de bandbreedte in beslag.
Daarentegen blijft menselijk verkeer dominant op bepaalde soorten diensten: instant messaging, videoconferenties, videostreaming. Het onderscheid tussen geautomatiseerd verkeer en menselijk verkeer is een belangrijk aandachtspunt geworden voor het dimensioneren van computernetwerken en de beveiliging van verbonden apparaten.
Dagelijks gebruik en infrastructuur: wat elke klik mobiliseert
Wanneer een gebruiker een webpagina laadt, reist zijn verzoek door zijn lokale netwerk (Wi-Fi of Ethernet naar de box van de internetprovider), stijgt naar een regionaal punt van aanwezigheid, maakt mogelijk gebruik van een onderzeese kabel, bereikt een server die in een datacenter is gehost, en vervolgens brengt het omgekeerde pad de antwoordpakketten terug.
Elke geladen pagina omvat tientallen DNS-, TCP- en TLS-uitwisselingen voordat het eerste byte aan inhoud op het scherm verschijnt. DNS-resolutie vertaalt een domeinnaam naar een IP-adres. De TCP-verbinding stelt een betrouwbare kanaal in. De TLS-handshake versleutelt de communicatie.
De grote contentleveranciers, die ongeveer 75 % van de gebruikte internationale bandbreedte volgens TeleGeography vertegenwoordigen, hebben cache-servers zo dicht mogelijk bij de gebruikers geplaatst om de latentie te verminderen. Deze strategie herverdeelt de logische topologie van het netwerk: een video die in Lyon wordt bekeken, wordt niet noodzakelijkerwijs geleverd vanuit een Amerikaanse datacenter, maar vanuit een punt van aanwezigheid in Frankrijk.
De sleutelgegevens die de huidige staat van het wereldwijde netwerk samenvatten, zijn als volgt: de meerderheid van het internetverkeer komt niet meer van mensen, en drie kwart van de internationale bandbreedte wordt verbruikt door een handvol cloud- en contentaanbieders. De fysieke en logische structuur van het internet past zich aan deze realiteit aan, met steeds geavanceerdere protocollen en een onderzeese infrastructuur waarvan de kwetsbaarheid vaak wordt onderschat.
